next up previous contents
Next: Przepływ ze spalaniem Up: Przykłady obliczeń przepływów wieloskładnikowych Previous: Przykłady obliczeń przepływów wieloskładnikowych   Spis treści

Naczynia połączone z przepływem wieloskładnikowym

Rozpoczęcie działania preprocesora rozpoczyna uruchomienie bacza
  1. preproc.bat, spowoduje on uruchomienie interfejsu, w którym możemy zdefiniować własną geometrię (po przez naciśnięcie klawisza N ) lub otworzyć już istniejącą, (po przez wybranie nazwy zagadnienia w okienku
    Directories
    ). Złóżmy, że chcemy utworzyć nowy katalog z własnymi obliczeniami, wówczas wybieramy
  2. N i wprowadzamy ,,nazwę zagadnienia''.
  3. THE NAME OF OBJECT
    wprowadzamy ,,nazwę obliczeń'' .
  4. THE DEFINITION GEOMETRY
    pozwala nam przejść do zdefiniowania geometrii obszary obliczeniowego. Po wejściu w powyższe pole przechodzimy do nowej części w której mamy :
    1. Number of lines
      określamy liczbę linii ciągłych definiującą geometrię ,
    2. Current line
      wprowadzamy numer linii, w której chcemy definiować punkty końcowe. Założymy, że naszą geometrię opisaliśmy dwunastoma liniami, których współrzędne znajdują się w ponoższych tabelach:
      linia 1 linia 2 linia 3
      x y
      0.89520 1.00105
      1.05800 1 .00000
      1.21600 1 .00000
      1.37300 1 .00000
      1.63800 1 .00000
      1.84240 1 .00000
      2.16960 1 .00000
       
         
         
       

      \begin{center}\vbox{\input{tabela02.tex}
}\end{center} \begin{center}\vbox{\input{tabela03.tex}
}\end{center}

      linia 4 linia 5 linia 6
      x y
      0.89320 0.76000
      1.52160 0.76000
      2.16911 0.76000
         
         
      x y
      0.89320 0.76000
      0.89520 1.00105
      0.89420 1.41678
      0.89370 1.55839
      0.89320 1.70000
      x y
      1.84240 1.00000
      1.89339 1.11156
      1.94438 1.22313
         
         

      linia 7 linia 8 linia 9
      x y
      2.16911 0.76000
      2.16800 0.88000
      2.16960 1.00000
      2.16849 1.10000
      2.17020 1.20000
       
      x y
      0.64734 0.76000
      0.64800 1.23250
      0.64873 1.70000
       
         
       
      x y
      0.64734 0.76000
      0.77027 0.76000
      0.89320 0.76000
       
         
       
         

      linia 10 linia 11 linia 12
      x y
      0.64873 1.70000
      0.70984 1.70000
      0.83607 1.70000
      0.89320 1.70000
       

      \begin{center}\vbox{\input{tabela11.tex}
}\end{center} \begin{center}\vbox{\input{tabela12.tex}
}\end{center}


      Jeżeli wprowadziliśmy punkty, to możemy sprawdzić ich poprawność, to znaczy czy zostały one wprowadzone w odpowiedniej kolejności, a mianowicie w taki sposób, iż punkty znajdują się kolejno na łamanej nie przecinającej się z samą sobą. Do tego celu można wykorzystać tryb graficzny, który uruchamia się poprzez wciśnięcie klawisza G. Jeżeli wszystkie punkty zostały wprowadzone poprawnie, to wówczas będą zaznaczone czarnymi punktami, w przeciwnym wypadku czerwonymi.

    3. Number of notes
      - liczba punków określających linie ( czasami zdarza się, że linia łącząca poszczególne węzły nie jest prostą, wówczas należy wstawić punkt pośredni między tymi węzłami ).
    4. links
      Po wejściu na to pole i naciśnięciu klawisza Enter pojawi nam się nowe pole dialogowe, w którym wprowadzamy:
      Number of links
      ilość boków na których chcemy określić warunki brzegowe. Można je określić jako wlot ( inlet ), wylot ( exit ), czy bok bez warunku ( free ). Przyjmijmy, że chcemy zmienić dziesięć boków ,a ich wartości podane są w poniższej tabeli:
      Curent link link line of link initial point last point
      1 Inlet 12 2 3
      2 Free 5 3 4
      3 Free 5 1 2
      4 Free 3 3 4
      5 Free 1 2 3
      6 Free 6 1 3
      7 Free 1 6 7
      8 Exit 7 2 3
      9 Inlet 10 2 3
      10 Exit 2 1 2
      Pozostałe odcinki tworzące boki będą traktowane jako ściana nieprzenikalna.
    5. Add area
      W MultiFlowerze musimy zdefiniować podobszary składające się z czterech boków każdy. Dla prostej geometrii ,np. prostokąta, musi być co najmniej jeden taki obszar. Nawet dla tak prostej geometrii jak prostokąt, jeśli chcemy np. zagęścić siatkę obliczeniową w określonych obszarach wówczas obszary te należy zdefiniować w tym właśnie punkcie. Należy tutaj dodać, iż jeden bok obszaru niekoniecznie musi obejmować tylko jedną prostą . Podobszar musi być zbudowany z linii; oznaczanych jako 1$ \--$2, 2$ \--$3, 4$ \--$3,1$ \--$4; tworzących cykl zamknięty, tak jak to ma miejsce w poniższych tabelach :
      Obszar 1 Nl Nb Ne
      1-2 8 1 3
      2-3 10 1 4
      4-3 5 1 5
      1-4 9 1 3
           
      Obszar 2 Nl Nb Ne
      1-2 5 1 2
      2-3 1 1 7
      4-3 7 1 3
      1-4 4 1 3
           

      Obszar 3 Nl Nb Ne
      1-2 1 3 2
      2-3 3 1 8
      4-3 6 1 3
      1-4 2 1 7
           
      Obszar 4 Nl Nb Ne
      1-2 6 1 3
      2-3 3 8 10
      4-3 7 3 5
      1-4 1 6 7
           

      Obszar 5 Nl Nb Ne
      1-2 5 3 4
      2-3 12 1 4
      4-3 3 3 4
      1-4 11 1 4
           
      Podobnie jak w poprzednim przypadku możemy wykorzystać tryb graficzny do sprawdzenia wprowadzonych danych.
  5. THE CALCULATION OF RIBBONS
    Dekompozycja obszaru.
  6. THE DEFINITION AND CALCULATION OF GRID
    Pozwala nam zdefiniować siatkę obliczeniową. W tej części pakietu przechodzimy do:
    1. CALCULATION NAME
      wprowadzamy nazwę obliczeń.
    2. GRID CHARACTERISTICS DEFINITION (TEXT)
      podajemy ilość oczek siatki w poszczególnych obszarach, w naszym przypadku mamy :
      1 5
      2 15
      3 9
      4 30
      5 5
      6 13
      7 14
      8 20
      9 11
      10 15

      Dla tak zadanej geometrii siatka obliczeniowa wygląda jak na rysunku 8.1.

      Rysunek: Siatka obliczeniowa.
      \includegraphics[scale=0.6]{grid.eps}

    3. NODES COORDINATES CALCULATION
      Generowanie plików binarnych .
    4. GRID SURFACE VIEW
      Podgląd siatki.
    5. METRICS COEFFICIENTS COLCULATION
      Generowanie plików binarnych .
Jeżeli wszystko poprawnie wykonaliśmy to możemy zakończyć działanie interfeisu i w katalogu NAZWA ZAGADNIENIA / NAZWA OBLICZENIA / 1_______ zakładamy ( kopiujemy z innego katalogu ) pliki, które zostały dokładnie opisane punkcie 5.4 przedstawimy poniżej :
$ \bullet$
iter.dat :
          100
      1000000
    1.000000E-15
$ \bullet$
inex.dat :
/disk02/home/to/doc/raports/ff/inex.dat
$ \bullet$
mixer.dat :
[Substance]
#01 CH4            520.02 1.33
#02 O2             519.60 1.40
#03 CO             296.60 1.80
#04 H2O            462.00 1.33
#05 CO2            188.60 1.40
#06 N0             277.60 1.40
#07 N2             296.60 1.70





$ \bullet$
ncomp.dat :
7
Następnym krokiem jest kompilacja i wykonanie obliczeń. Kompilacja jest możliwa poprzez uruchomienie bacza presolv.bat. Obliczenia zaś realizowane są za pomocą bacza solver.bat. Przedstawimy wyniki obliczeń dla powyższego przykładu.

Rysunek: Koncentracja CH$ _4$.
\includegraphics[scale=0.6]{CH_4.eps}

Rysunek: Moduł prędkości.
\includegraphics[scale=0.6]{mod_v.eps}

Rysunek: Koncentracja O$ _2$.
\includegraphics[scale=0.6]{o2.eps}

Rysunek: Gęstość.
\includegraphics[scale=0.6]{rho.eps}


next up previous contents
Next: Przepływ ze spalaniem Up: Przykłady obliczeń przepływów wieloskładnikowych Previous: Przykłady obliczeń przepływów wieloskładnikowych   Spis treści
Tomasz Ochrymiuk 2000-07-07